Zaznacz dwie struktury — jeśli istnieje między nimi połączenie, pojawi się pęczek nici. Przepływ biegnie od źródła do celu. Najedź na pęczek, by zobaczyć opis.
Alexander, DeLong i Strick (1986) zastąpili dawny podział na pętlę ruchową (przez skorupę) i jedną pętlę „asocjacyjną” (przez jądro ogoniaste) pięcioma równoległymi obwodami. Haber i in. (2000) oraz Yin i Knowlton (2006) używają podziału trójdzielnego: limbiczna – asocjacyjna – czuciowo-ruchowa. Przy każdej pętli podano obie nazwy.
Kliknij pętlę: zaznaczą się zaangażowane struktury, a między nimi pojawi się sieć przesyłu. Połączenia należące do pętli są wyraźne, pozostałe połączenia między tymi strukturami przygasają. Kliknij ponownie, by wyczyścić.
Szablon MNI152 (ICBM 152), Montreal Neurological Institute.
Copyright (C) 1993–2009 Louis Collins, McConnell Brain Imaging Centre, Montreal Neurological Institute, McGill University. Permission to use, copy, modify, and distribute this software and its documentation for any purpose and without fee is hereby granted, provided that the above copyright notice appear in all copies. The authors and McGill University make no representations about the suitability of this software for any purpose. It is provided “as is” without express or implied warranty.
Mazziotta J.C. i wsp., International Consortium for Brain Mapping (2001). A four-dimensional probabilistic atlas of the human brain. J. Am. Med. Inform. Assoc. 8(5), 401–430.
Atlasy strukturalne Harvard-Oxford (korowy i podkorowy), rozpowszechniane z pakietem FSL (FMRIB, University of Oxford). Segmentacje: Center for Morphometric Analysis, Harvard.
Makris N. i wsp. (2006). Decreased volume of left and total anterior insular lobule in schizophrenia. Schizophr. Res. 83(2–3), 155–171.
Frazier J.A. i wsp. (2005). Structural brain magnetic resonance imaging of limbic and thalamic volumes in pediatric bipolar disorder. Am. J. Psychiatry 162(7), 1256–1265.
Desikan R.S. i wsp. (2006). An automated labeling system for subdividing the human cerebral cortex on MRI scans into gyral based regions of interest. NeuroImage 31(3), 968–980.
Goldstein J.M. i wsp. (2007). Hypothalamic abnormalities in schizophrenia: sex effects and genetic vulnerability. Biol. Psychiatry 61(8), 935–945.
Obszary funkcjonalne (m.in. vmPFC, dlPFC, OFC, PPC, ośrodki Broki i Wernickego) zostały złożone lub wyodrębnione z etykiet anatomicznych atlasu na potrzeby dydaktyczne i nie odpowiadają ściśle granicom cytoarchitektonicznym.
Móżdżek, podział pnia mózgu (śródmózgowie, most, rdzeń przedłużony), jądra pnia (VTA, istota czarna, miejsce sinawe, jądra szwu, LDT) oraz podwzgórze nie pochodzą z atlasu Harvard-Oxford. Ich kształt i położenie są przybliżone.
Przybliżeniami są też struktury dodane na podstawie podręcznika J.W. Kalata Biological Psychology (wyd. 13): przysadka, ciało modzelowate, wzgórki górne i dolne, nakrywka śródmózgowia, twór siatkowaty i jądro podstawne Meynerta. Umieszczono je w anatomicznie właściwym miejscu względem sąsiednich struktur atlasu, ale ich bryły są schematyczne.
Pola wzrokowe V2, V4, MT (V5) i MST wyznaczono jako fragmenty powierzchni tego samego modelu mózgu: V2 jako pas szerokości ok. 1 cm wokół V1, a V4, MT i MST jako obszary wokół typowych współrzędnych MNI podawanych w literaturze. Granice są orientacyjne — położenie tych pól różni się między osobami o ponad centymetr.
Części gałki bladej (zewnętrzna GPe, wewnętrzna GPi, brzuszna VP), jądra półleżącego (otoczka i rdzeń) oraz ciała migdałowatego (część podstawno-boczna BLA, jądro środkowe CeA, pozostałe jądra) to schematyczne pola wyznaczone geometrycznie na bryłach Harvard-Oxford (położenie przyśrodkowe lub boczne, grzbietowe lub brzuszne, przednie lub tylne), a nie granice z atlasu. Gałka blada brzuszna leży w rzeczywistości pod spoidłem przednim, częściowo poza bryłą gałki bladej; zaznaczono ją na brzuszno-przedniej części bryły.
Pola wzgórza (MD, VA, VL, VPL/VPM, ciała kolankowate, pozostałe jądra) wyznaczono jako fragmenty bryły najbliższe typowym współrzędnym MNI tych jąder. To schemat orientacyjny, nie granice z atlasu jąder wzgórza; ciała kolankowate leżą w rzeczywistości częściowo poza bryłą wzgórza z atlasu Harvard-Oxford.
Jądro niskowzgórzowe (STN) i jądro łożyskowe prążka krańcowego (BNST) nie pochodzą z atlasu Harvard-Oxford. Dodano je jako przybliżone bryły (elipsoidy) w typowych współrzędnych MNI (STN ok. ±12, −13, −5; BNST ok. ±7, 1, 1). Tak samo dodano część siatkowatą istoty czarnej (SNr, ok. ±13, −16, −14), brzuszno-bocznie od części zbitej, przeliczonych na układ modelu. Ich kształt i dokładne położenie są przybliżone.
Połączenia narysowano jako pęczki nici biegnące łukiem między powierzchniami struktur. Ich przebieg jest schematyczny: nie odtwarza rzeczywistych dróg istoty białej ani wyników traktografii. Rozejście nici u celu oznacza tylko, że projekcja kończy się na obszarze, a nie w punkcie.
Prawy dolny zakręt czołowy wyznaczono z tych samych etykiet atlasu Harvard-Oxford co ośrodek Broki (część trójkątna i wieczkowa dolnego zakrętu czołowego), po prawej stronie.
Model dydaktyczny, przygotowany do nauki biologicznych podstaw zachowania. Nie służy do celów diagnostycznych, klinicznych ani badawczych. Opisy funkcji i szlaków są uproszczeniem na potrzeby nauki.
Opracowanie i wykonanie: Benjamin Gula. Zbudowano z użyciem SI.